تصویر تنهایی

برای شکل گیری تجمع و اعتراض گسترده شکل گیری هسته های اولیه از اهمیت زیادی برخوردار هست. برای همین حکومت با گسیل نیروها و ایجاد جو وحشت و نا امنی سعی می کنه که این هسته ها شکل نگیرن. و چنانچه در نقطه ای این هسته اولیه شکل بگیره با حضور دفعی  نیرو سعی می کنن سریع پراکندش کنند.

وقتی که فراخوانی برای تجمع صورت می گیره مردم به خیابان می آن ولی اغلب به دنبال توده جمعتی می گردن تا بهش بپیوندن. ممکنه بعد ساعتی قدم زدن در پیاده رو و عدم موفقیت برای شکل گیری تجمع نهایتا نا امید بشن و به خونه هاشون برگردن. باید راهی پیدا کرد تا هسته های اولیه پرجمعیت شکل بگیرن تا بتونن بعد از به هم پیوستن امکان سرکوب و خشونت بیشتر رو از نیروهای سرکوب بگیرن. بهترین کار اینه که مسیر تعیین شده برای راهپیمایی طولانی باشه و از طرف دیگه ساعت مشخصی برای اعتراض و راهپیمایی مشخص بشه.

پیشنهاد:

 برای شکل گیری هسته های اولیه باید به صورت خیلی سریع و برق آسا عمل بشه. به نظرم اگه مثلا ساعت سه به عنوان ساعت شروع تجمع مشخص شده باشه لازمه که یک ساعت بعد هنگامی پیاده روها و خیابان ها از جمعیت معترض اما غیر مشهود پر شد
ادامه مطلب

سی سال از انقلاب بزرگ و مردمی ملت ایران برای پایه گذاری حکومتی اخلاقی و مبتنی بر خواست و نظر مردم گذشته. تغییرات خیلی اروم و فیربنده، گاهی تند و گاهی اروم در عمل و گفتار مسئولین نظام جمهوری اسلامی همواره ظرف این سی سال وجود داشته. با این حال  سخنان اخیر جناب اقای خامنه ای نشون می ده این نظام اون قدر تغییر کرده که کاملا در گفتار و عمل  متضاد با حکومت وعده داده شده است. مسئله اینه که چه کسی برای ورود به مناسبات حکومتی و به اصطلاح در چارچوب نظام اسلامی قرار گرفتن صلاحیت داره؟  جواب این سئوال این قدر واضحه که هر ادم کم اطلاعی از اون خبر داره. اقای خامنه ای بعد از  استفاده مزورانه از لفظ انتخابات و رای اکثریت به این نتیجه رسیدن سران مخالفان صلاحیت حضور در نظام اسلامی یا به تعبیر خودشون صلاحیت حضور در "کشتی نجات" رو ندارند. این کشتی نجات از سی سال پیش با مبارزات مردم ازادیخواه، برای حرکت به سمت عدالت و ازادی به اب انداخته شد.

 حالا بعد از چندین سال خدمه این کشتی همگی عوض شدن. نمی دونم شاید یکی از روزهایی که مارو با الفاظ دشمن و توطئه و ولایت فقیه سرگرم می کردن این کشتی از خلیج عدن (خلیج عدن یک ناحیه شناخته‌شده برای دزدی‌های دریایی است که آب‌های ناحیه را برای سفرهای دریایی ناامن کرده‌است) گذر کرده! اطرافمون پر شده از کوتوله های یک چشم!  فریاد...فریاد..!! این کشتی دزد دریایی است.

 اون جور که پیداست مقصد این کشتی هم مثلث برموداست (محلی است وهم‌انگیز که در آن صدها هواپیما و کشتی در هوا و دریا ناپدید شده‌اند. بیش از هزار نفر در این منطقه وحشت گم شده‌اند، بدون اینکه حتی یک جسد یا قطعه پاره‌ای از یک هواپیما یا کشتی مفقود شده ، به جا مانده باشد). اقای خامنه ای موسوی و کروبی رو  برای حضور در این کشتی دارای صلاحیت ندونستن. با این مسیر این کشتی خواهی نخواهی به سرنوشت هولناکی دچار خواهد شد.  باید هر کی که می تونه از این کشتی بیرون بپره. سخنان اقای خامنه ای نشان داد که حاکمیت سرمست از ۲۲ بهمن دست به اشتباه نهایی زده است. کسانی که به علت مصلحت و یا ترس ساکت نشستن باید تصمیم بگیرند: کشتی دزدان دریایی و یا دریا؟

ادامه مطلب

از چندین هفته پیش به همراه جمعی از دوستام تصمیم گرفتیم که در راهپیمایی بهمن شرکت کنیم. ولی افسوس و صد افسوس که تهران و یا حتی نزدیک به تهران هم نیستیم. این روزا دانشگاه تقریبا نیمه تعطیله. پس امیدی به دانشگاه نیست. دو نفر رو اعدام کردند و برای اعدام نه انسان دیگه تهدید کردند. با این اعدام ها می خوان پیام ترس و وحشت رو برای معترضین بفرستند، ما این پیام رو دریافت کردیم؛ برای همین طی چند روز آینده از زاهدان به سمت تهران برای رسیدن به ازادی حرکت می کنیم. ما نمی تونیم  گوشه خوابگاه های دانشگاه با خیال اسوده به درس و نمره فکر کنیم و تنها پیگیر خبرهای اعتراضات مردمی باشیم.

 مهم نیست که از این دورترین نقطه  تا تهران چه قدر فاصله است. مهم این نیست که برای اومدن از قطار زاهدان کرمان نمی شه استفاده کرد. اینه که ما با امید زیاد به سمت آزادی می ائیم و قصد برگشتن نداریم. انتظار نداریم که به صرف امدن به ازادی همزمان به اهداف نهایی خودمون برسیم فقط این حضور ما به معنی درک راه طولانی رسیدن تا انتها است. این روزها که حکومت سعی داره  با التماس و فریب از همه کشور عده ای رو با اتوبوس های دولتی برای تظاهرات به تهران بیاره تا یاس و نا امیدی رو در دل طرفداران بی شمار جنبش ایجاد کنه و با ترسوندن مردم جشن پیروزی خودش رو با اعدام و مجازات ازادی خواهان انجام بده، ما با اگاهی کامل و با وسائل نقلیه از نوع غیر دولتی به تهران می آییم تا مخوف ترین سلاح خودمون رو  به سرکوبگران و کودتاچیان نشون بدیم. سلاح ما امید فزاینده ما به ازادی و رسیدن به ازادی است. با دستان خالی ولی قلبی پر امید می آئیم.

روزها به سرعت خواهند گذشت. سال ها می گذره و از پس اون روزی فرا خواهد رسید که در کشوری ازاد و پیشرفته با جامعه اخلاقی(البته به معنای واقعی) زندگی می کنیم. اون روز در مقابل وجدان خودمون و یا یاد کسانی که جونشون رو برای زندگی ازاد ما از دست داده اند شاید کمتر خجالت زده باشیم. تنها اگر بتونیم ادعا کنیم که ما بهترین کار، یعنی حضور اگاهانه در روزهای سرنوشت ساز رو از خودمون و کشورمون دریغ نکردیم.

به امید اون روزهای سبز و اون حس غرور و افتخار.

ادامه مطلب